سيا و شكنجهگاههاي خارج از آمريكا (بخش اول)
تاريخ: 13 نوامبر 2005
سايت عمليات رواني – پس از واقعه 11 سپتامبر 2001، نگاه توام با اغماض رسانههاي خبري آمريكا به حربه شكنجه از سوي دولت بوش، اساسيترين و مهمترين شكست اين رسانههاي در ايفاي رسالت خبري آنها است.
در پاييز 2001، كه شبكههاي راديويي و تلويزيوني و مطبوعات آمريكا پيرامون حدود و اختیارات دولت اين كشور و چگونگي كسب اطلاعات از اعضاي دستگير شده گروه القاعده به بحث و گفتگو پرداختند، مردم تا چند ماه در بهت و حيرت بودند.
مسوولان و مفسرّان خبري آمريكا علاوه به قانوني بودن شكنجه مظنونين، درباره زمان و چگونگي شكنجه آنها نيز گستاخانه و بيپروا صحبت ميكردند. حيرت و تاسف مردم زماني به اوج خود رسيد كه آلن در شويتز، استاد دانشگاه هاروارد و مدعي دفاع از آزاديهاي فردي، پيشنهاد كرد براي شكنجه افراد مظنون، مجوز كتبي صادر شود.
در اين گفتگو، براي تحريف افكار عمومي و موجه جلوه دادن شكنجهي زندانيان عبارتها و اصطلاحات خاصي چون «بازجويي بازور» و «تمهيدات خشن» متداول شد. يكي از مهمترين عبارتها و در اين زمينه «rendition» است؛ به اين معني كه نيروها يا شبكههاي اطلاعاتي آمريكا مظنونين دستگيره شده را به كشورهاي خارجي مثل مصر، اردن و مراكش ميفرستند. و بدون نگراني از اعتراض و مخالفت مردم، آنها را تحت شكنجه قرار ميدهند.
واقعاً كه ما آمريكاييها انسانهاي صادقي هستيم! شكنجه زندانيان در خارج از كشور به فكر چه كسي جز ما ميرسيد؟!؟
وقايع تاريخ اخير نشان داده است كه «حُسن تعبير» ميتواند جهان را به جهنم تبديل كند. يكي از اين حسن تعبيرها خبري است كه روزنامه واشنگتن پست به چاپ رسيد. در همين رابطه دانا پرليست در گزارش خود مينويسد: «طبق اظهارات ماهواره اطلاعاتي آمريكا و كشورهاي خارجي، سازمان سيا به طور پنهاني از برخي از اعضاء مهم، دستگير شده القاعده در منطقهاي واقع در شوروي سابق نگهداري و بازجويي ميكند.» وي در گزارش خود كه در صفحه اول روزنامه به چاپ رسيده بود، نوشت: «در اين منطقه سرّي تعدادي زندان مخفي واقع است كه سازمان سيا حدود چهار سال قبل آنها را تاسيس كرده است. اين زندانها در هشت كشور خارجي ديگر نيز ساخته شدهاند. هويت و موقعيت دقيق اين زندانها و مراكز سرّي، كه در كاخ سفيد، سازمان سيا، وزات دادگستري و همچنین در اسناد دولتي به «سايتهاي سياه» معروف هستند، تعداد اندكي از مسوولان دولت آمريكا و رئيس جمهور مقامات عالي رتبه اطلاعاتي هشت كشور ميزبان مشخص است.
سوال اين است كه چرا دولت آمريكا اسيران خود را مخفيانه در كشورهاي خارجي نگه ميدارد؟ شايد دولت در حق اسيران مرتكب اعمالي، مثل شكنجه، ميشود كه اين اعمال در داخل آمريكا غير قانوني محسوب ميشوند.
شايد به همين دليل است كه ديك چني، معاون رئيس جمهور و پورتر گاس، رئيس سازمان سيا به شدت به محتواي لايحه سناتور جان مك كين، يكي از اسراي جنگ ويتنام، اعتراض كردهاند، طبق مفاد لايحه مذكور، هرگونه رفتار بيرحمانه و غير انساني با زندانيان زندانهاي آمريكا، از جمله زندانيان سازمان سيا، ممنوع است.
عليرغم ادعاي معاونان ديك چني وگاس، آنها نگران اين نيستند كه لايحه فوق در مواقع اضطراري باعث محدوديت آزادي عمل شبكههاي اطلاعاتي شود. بلكه آنها نگران برچيده شدن اتاقهاي شكنجهاي هستند كه در حال حاضر در حال فعاليت هستند.
مطبوعات آمريكا همچنان بيتفاوت و با ديده اغماض به اين مسائل نگريسته و بدون در نظر گرفتن تبعات اخلاقي اين كار، اعمالي مثل شكنجه زندانيان در خارج از كشور را توجيه ميكنند. اين كار آنها غير از ترسويي و بزدلي، دليل ديگري ندارد.
در اين زمينه حتي روزنامه واشگتن پست كه پس از افشاي وجود اردوگاههاي كار اجباري در دولت آمريكا اعتبار زيادي پيدا كرده بود نيز كوتاهي كرده و ايفاي رسالت خود كه آگاه كردن كامل ملت آمريكاست، شكست خورد. داناپريست مينويسد: «بنابه درخواست مقامهاي عالي رتبه آمريكا، روزنامه واشنگتن پست از افشاي نام كشورهاي كه در اين برنامههاي سري شركت دارند، خودداري كرده است.» «مسوولان واشينگتن پست گفتهاند كه افشاي نام كشورهاي مربوطه ممكن است فعاليتهاي ضدتروريستي آن كشورها را مختل كند و آنها را هدف اقدامات تلافيجويانه تروريستها قرار دهد»
به راحتي ميتوان حدس زد كه روزنامه واشنگتن پست با قبول درخواست مقامهاي دولتي آمريكا سعي دارد خود را از اتهام «وطن فروشي» كه اين روزها دولت مطبوعات را به آن متهم ميكند، نجات دهد.
بد نيست يادآور شويم كه اين روزنامه حداقل جسارت افشاي شكنجهگاه و زندانهاي سرّي خارج ازآمريكا را داشته است. اما پس از افشاي اين مطلب، سازمانهاي خبري ديگر به ندرت به نقد و بررسي اين مساله پرداختند. در واقع پس از آن كه يك سازمان دفاع از حقوق بشر در واشينگتن اعلام كرد كه زندانهاي مخفي سازمان سيا در كشورهاي روماني و لهستان مستقر هستند، تنها روزنامهاي كه اين خبر را به چاپ رساند، روزنامه «فايننشال تايمز» بود.
شگفتيهاي حاصل از اين خبر به حدي زیاد است كه نميتوان تمام آنها را نام برد. بد نيست بدانيم كه افشاي خبر مذكور، درخواست آمريكا از جمهوريهاي نوپاي اروپاي شرقي باري همكاري با اين كشور را زير سوال ميبرد.
دهها سال موضوعاتي خطير پرده آهنين، دولتهاي تحت ستم و ستمگريهاي شوروي سابق متمسك رايج سياستمداران و رسانههاي خبري آمريكا بود. اما اكنون ميتوان حدس زد كه توجه دولت بوش به روماني، لهستان ديگر جمهوريهاي اروپاي شرقي فقط به اين دليل بوده است كه سركوبگريهاي شوروي سابق شرايط لازم براي تاسيس «سياستهاي سياه» آمريكا در خاك اين كشورها ار فراهم كرده است. شايد بتوان گفت، براي جوامعي كه به شدت در آرزوي به دست آوردن بخشي از سعادت و رفاه كشورهاي غربي هستند، زیاد مهم نباشد كه بخشي از خاك كشور خود را به آمريكا بفروشند تا در عوض دولت آمريكا نيز در اتحاديه اروپا از آنها حمايت كند.
زمان آن فرا رسيده بود، كه دولتمردان آمريكا با گستاخي تمام اعلام كنند كه آمريكا سردمدار آزادي در سراسر دنياست. اما اكنون كه اين دولت از شكنجه به عنوان يكي از ابزارهاي سياسي خود استفاده ميكند، آيا باز هم ميتوان چنين ادعايي كرد؟ متاسفانه جواب اين سوال مثبت است
آنها با قرباني كردن شرم و با گستاخي تمام، كماكان چنين ادعايي دارند.
ثبت کننده خبر:
تعداد دفعات
مشاهده شده: 768
|
سایر مطالب
|
RSS